San paramythia...

Μια πρόσφατη περιπέτεια της στο Ρέθυμνο περιέγραφε σήμερα (30 Ιουλίου)τόσο σε επιστολή της στην εφημερίδα "Ρεθεμνιώτικα Νέα"αλλά και σε αθηναικές εφημερίδες,όσο και σε εμφάνιση της σε πρωινή τηλεοπτική εκπομπή στο MEGA,η βουλευτής (και δημοσιογράφος)Φωτεινή Πιπιλή.Ενδεχομένως και σε άλλα μέσα που εγώ δεν είχα την ευκαιρία να δώ.Η περιπέτεια της βουλευτού,δημοσιεύεται και στο blog της. 

Φυσικά πρώτη καταδικάζω συμπεριφορές όπως αυτήν που  η κ.Πιπιλή αναφέρει και γνωρίζω πολύ καλά πόσο αρνητικές επιπτώσεις έχουν για τον τόπο στον οποίο  διαδραματίζονται.Μου είναι αδιάφορο αν η συμπεριφορά αυτή έχει αποδέκτη έναν κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο  ή οποιοδήποτε άλλο επισκέπτη μιας πόλης.

 Κανείς στο Ρέθυμνο σήμερα  δεν ένοιωσε όμορφα από την δημοσιοποίηση του περιστατικού ,όχι επειδή δημοσιοποιήθηκε αλλά επειδή συνέβη ,στο μέτρο που συνέβη.Τα μηνύματα που πήραμε στην εφημερίδα ήταν πολλά.Μηνύματα προβληματισμού...Το γεγονός φάνταζε σε όλους υπερβολικό σε ότι αφορά την ολότητα του.Χωρίς να αμφισβητείται η κ.Πιπιλή φαινόταν απίστευτο ότι δεν εμφανίστηκε κανείς Ρεθυμνιώτης,από τους σαράντα περίπου παρόντες όπως η ίδια υποστηρίζει, διατεθειμένος να δείξει ότι αυτή η πόλη έχει φιλότιμο,αξιοπρέπεια,τσίπα.

Βέβαια,ο αντίλογος ήρθε εντός της ημέρας με επιστολές στην εφημερίδα "Ρεθεμνιώτικα Νέα"και τον δημοσιεύω και εδώ.Όπως και να'χει,ζητώ προσωπικά συγγνώμη από την πολίτη Φωτεινή Πιπιλή ,όχι ως Ρεθυνμνιώτισσα γιατί δεν είμαι,αλλά ως πολίτης που ζω και εργάζομαι στην πόλη αυτή και με την επισήμανση ότι  μέσα στα αρνητικά του Ρεθύμνου και των Ρεθυμνιωτών  υπάρχουν πολλές ομορφιές και πάρα πολλές αρετές που  εγώ έχω διαπιστώσει στα πέντε χρόνια παραμονής μου εδώ.Θέλω να πιστεύω ότι η εμπειρία της ,οπως την περιγράφει η ίδια διότι ο υπαίτιος παρακάτω άλλα αναφέρει,ήταν ένα τυχαίο περιστατικό ,μια σύμπτωση ....Στο Ρέθυμνο την προσκαλώ εγώ,να της γνωρίσω τις πραγματικά  αρνητικές  διαστάσεις αλλά και τις πραγματικά θετικές  της πόλης,που είναι πολύ περισσότερες .  

                                         Η επιστολή της Φωτεινής Πιπιλή

«Πιο Αθήνα δεν γίνεται»

29.7.08

Το savoir vivre στο Ρέθυμνο

Έχω ταξιδέψει πάρα πολύ στην Ελλάδα και σε όλο τον κόσμο, αλλά αυτό που αισθάνθηκα στο Ρέθυμνο δεν το είχα αισθανθεί πουθενά, ούτε καν στο Χάρλεμ της Νέας Υόρκης ή το Σοβέτο επί εποχής απαρτχάιντ. Εξοργίστηκα, θύμωσα και το κυριότερο φοβήθηκα και αν κάνω την δημόσια καταγγελία μου, το οφείλω στους πολίτες οι οποίοι πρέπει οι ίδιοι να προστατεύσουν την ιστορική και τουριστική πόλη τους.

Ετοιμάζω την έκδοση ενός ακόμα βιβλίου μου με φωτογραφίες και αφιέρωσα ένα σφικτό 48ωρο για να φωτογραφίσω το πλούσιο αρχιτεκτονικό παρελθόν στα Χανιά και το Ρέθυμνο, ώστε να προβάλω τις ομορφιές τους.

Ήμουν εντελώς μόνη όπως ο μέσος τουρίστας. Δεν είχα καν ειδοποιήσει τους συναδέλφους μου Βουλευτές. Ενθουσιασμένη από την πόλη των Χανίων πήγα με ταξί στο Ρέθυμνο και κατευθύνθηκα αμέσως στην περίφημη κρήνη Rimondi για να την φωτογραφίσω. Η παλιά πόλη του Ρεθύμνου είναι γεμάτη μικρά - πολύ μικρά - σοκάκια, όπου συνωθούνται χιλιάδες τουρίστες - κάτι σαν τα Ματογιάννια στη Μύκονο. Δύο παρά δέκα το μεσημέρι της Δευτέρας, φωτογράφησα την Κρήνη και κατευθυνόμενη σε ένα σοκάκι για να δω την επόμενη Τούρκικη Κρήνη γίνεται το εξής :

Στη μέση του δίμετρου σε φάρδος δρομίσκου, κάποιος σύγχρονος νεοέλληνας είχε παρατήσει μια ογκώδη vespa. Κάποιος άλλος ακούμπησε επάνω της και το ποδήλατό του, για να πάνε να πιούν καφέ στην παρακείμενη καφετέρια, την οποία νομίζω ότι την έλεγαν «Βασιλικός».

Από τον συνωστισμό των περιπατητών πέφτει το ποδήλατο και με κτυπάει στον αριστερό μου καρπό. Ξαφνιάστηκα, πόνεσα και κρατώντας σφικτά το χέρι μου αναρωτήθηκα φωνακτά «επιτρέπεται να παρκάρετε στη μέση του σοκακιού; Θα σκοτωθεί κανένα παιδάκι». Πλην τριών Γερμανών τουριστών που πετάχτηκαν για να με βοηθήσουν οι ντόπιοι θαμώνες αδιαφόρησαν πλήρως, ενώ ατάραχος ο ιδιοκτήτης του ποδηλάτου με «διαπέρασε» απλώς για να σηκώσει το ποδήλατό του. Του είπα «συγνώμη γιατί το κάνατε αυτό ...;εγώ μπορεί να έσπασα τώρα τον καρπό μου». Η απάντησή του ήταν «λεβέντικη». «Καλά ολόκληρο ποδήλατο και vespa δεν τα έβλεπες ...;στραβή είσαι;». Του είπα «αντί να μου ζητήσετε συγνώμη μου ζητάτε και τα ρέστα;». Και μου απάντησε ...;«μιλάς εσύ, που μου πέταξες κάτω το ποδήλατό μου και μπορεί να έπαθε κάτι;» Παρά τον πόνο, κράτησα την ψυχραιμία μου και του είπα «επειδή εγώ μπορεί να έσπασα το χέρι μου και εσάς να χάλασε το ποδήλατο, θα φωνάξω το 100». Αμέριμνος, με απαξιωτικό στυλ, συνέχισε να πίνει την φραπεδιά του, λέγοντάς μου «με απειλείς ;».

Και τώρα αρχίζει ο φόβος. Οι συνειρμοί της τελευταίας επικαιρότητας του Ρεθύμνου, υπόθεση Ζωνιανών και η στυγνή δολοφονία του νεαρού φοιτητή στην παλιά πόλη πριν από δύο μήνες από έναν «λεβέντη», με έκαναν να απομακρυνθώ, ενώ ταυτόχρονα παρατηρούσα εάν «φούσκωνε» κάτι πάνω του. Μετάνιωσα γιατί φοβήθηκα. Επιπροσθέτως, πάγωσα από την πλήρη αδιαφορία όλων και την ύποπτη σιωπή των παρισταμένων που βλέπουν μια μόνη γυναίκα κτυπημένη και δεν κάνουν το αυτονόητο. Να προσφερθούν να μου φέρουν πάγο. Παρά μόνο ένα έντρομο γκαρσόνι που μου έλεγε συνέχεια «καθίστε ...;μήπως θέλετε νερό ;».

Που να καθίσω εγώ που φανταζόμουν ότι θα βγάλει ο άλλος το κουμπούρι ...;πάντως το 100 το πήρα. Έως ότου έρθει, ο τύπος - μη φανταστείτε κανένα Κρητήκαρο με βράκες, πορτοκαλί lacoste φόραγε, συνέχιζε τα απαξιωτικά και ειρωνικά σχόλιά του, του τύπου «δηλαδή τώρα το 100 θα μας κάνει νταντά; κλπ» και συνέχιζε ατάραχος να πίνει τον καφέ του. Και εγώ ξένη στην ίδια μου την πατρίδα και φοβισμένη, να πονάω και να μετανιώνω την ώρα και την στιγμή που άνοιξε τέτοια ιστορία, που; ...;στο Ρέθυμνο.

Φαίνεται υπολόγισε πόσο κάνει το περιπολικό για να μπει στα σοκάκια της παλιάς πόλης και λίγο πριν εμφανιστεί το πλήρωμα, καβάλησε το ποδήλατο και έφυγε κοιτάζοντάς με ειρωνικά και λέγοντάς μου «άντε να με βρεις». Φυσικά και η vespa είχε εξαφανιστεί από την πρώτη στιγμή.

Λίγο πριν συναντηθώ με τους αστυνομικούς, στο κοσμηματοπωλείο που είναι διαγώνια της Κρήνης, είναι στην πόρτα μια κυρία καλοβαλμένη η οποία μου λέει ξαφνικά, με το χέρι στη μέση «πως φαίνεται ότι είσαι αργόσχολη ...;δεν πας να βρεις καμιά δουλειά να περνάς την ώρα σου, αντί να μας απασχολείς τόση ώρα. Αλλά τι σου λέω φαίνεται από τα μούτρα σου πόσο μοχθηρή και κακιά γυναίκα είσαι. Είσαι πολύ κακιά και καλά να πάθεις. Δεν φτάνει που του πέταξες το ποδήλατο κάτω, αντί να ζητήσεις συγνώμη φωνάζεις το 100. Και τι θα μας κάνει το 100;».

Και για να τελειώνω, το πλήρωμα κατευθύνθηκε στην καφετέρια και ρώτησε το γκαρσόνι, αυτό που προσφέρθηκε να βοηθήσει, τι συνέβη. Ο οποίος τους είπε ότι δεν έγινε απολύτως τίποτα, δεν είδε και δεν άκουσε απολύτως τίποτα. Φυσικά και δεν έκανα μήνυση κατά αγνώστου, αφού διαπίστωσα ότι ήμουν ένα αόρατο πρόσωπο στο οποίο και δεν συνέβη τίποτα. Που να μπλέξω εγώ με την omerta.

Είμαι υποχρεωμένη να δημοσιοποιήσω αυτό το συμβάν, την απαράδεκτη συμπεριφορά όλων των παρόντων, π.χ. της επαγγελματία κοσμηματοπώλη, μόνο και μόνο για να προστατεύσω τους υπόλοιπους πολίτες του Ρεθύμνου, οι οποίοι οφείλουν να αντιδράσουν, γιατί ο,τι έγινε στην Κρήνη Rimondi, βλάπτει σοβαρά την κοινωνική συμπεριφορά και την οικονομική ζωή μιας κατεξοχήν τουριστικής περιοχής.

Φωτεινή Πιπιλή

Και ο αντίλογος

Άμεση ήταν η αντίδραση του δημάρχου κ. Γιώργου Μαρινάκη, ο οποίος σε επιστολή του προς την κυρία Φωτεινή Πιπιλή αναφέρει:

Αγαπητή κυρία Πιπιλή,

Ειλικρινά λυπάμαι για την άσχημη εμπειρία που είχατε στο Ρέθυμνο. Διερεύνησα το θέμα και γνωρίζω πλέον όσους ενεπλάκησαν στο γεγονός, τα στοιχεία των οποίων είναι στη διάθεσή σας εφόσον αποφασίστε να ασκήσετε το νόμιμο δικαίωμά σας και να καταθέσετε μήνυση κάτι το οποίο ελπίζω να πράξετε αφού είμαι βέβαιος ότι στην αίθουσα του δικαστηρίου θα παρουσιαστούν όλες οι διαστάσεις του επεισοδίου και θα ακουστούν και οι δύο πλευρές.

Επιμένω πάντως, πως αν είχατε το χρόνο ή τη διάθεση να με ενημερώσετε δια ζώσης για το συμβάν κατά την παραμονή σας στο Ρέθυμνο θα είχα τη δυνατότητα της άμεσης διευθέτησης του ζητήματος ώστε να σας ζητήσουν συγνώμη όποιοι φέρθηκαν απρεπώς χωρίς να λάβει αυτές τις γενικευτικές, ισοπεδωτικές και απαξιωτικές για τους κατοίκους του Ρεθύμνου διαστάσεις.

αποφυγήν επιπλέον στρεβλών εντυπώσεων οφείλω να ξεκαθαρίσω ότι ποτέ δεν δικαιολόγησα την αγένεια και την απρέπεια απ' όπου κι αν αυτή προέρχεται.

Υποστηρίζω όμως, ότι στο συγκεκριμένο περιστατικό ενεπλάκησαν ατομικές συμπεριφορές που δεν εκπροσωπούν το σύνολο της ρεθεμνιώτικης κοινωνίας ούτε είναι ενδεικτικές του τρόπου που σκεφτόμαστε, συμπεριφερόμαστε και ζούμε.

Θα ήθελα να γνωρίζετε ότι θεωρώ πως έχετε δίκιο και για τον λόγο ότι, η στάθμευση οχημάτων, έστω κι αν πρόκειται για ποδήλατα, δίπλα σε μνημείο είναι παράνομη.

Εκείνο το οποίο ίσως δεν γνωρίσετε κυρία Πιπιλή είναι ο αγώνας που δίνουμε καθημερινά και ως θεσμικοί φορείς και ως πολίτες αυτού του τόπου για να καταστείλουμε την εγκληματικότητα και να προστατεύσουμε την παράδοση του, την πολύτιμη ιστορική του κληρονομιά, την ανθρωπιά και την ευγένεια που επιμένω ότι χαρακτηρίζει τη συντριπτική πλειοψηφία των κατοίκων του.

Ο αγώνας μας θα ήταν ευκολότερος και αποτελεσματικότερος αν είχαμε και την ουσιαστική συνδρομή του Κράτους και των Μ.Μ.Ε. που, δυστυχώς, προβάλλουν την εικόνα και αγνοούν την ουσία. Έτσι δικαιολογείται, η ενεργή παρουσία τους στο Ρέθυμνο την περίοδο της εξάρθρωσης των κυκλωμάτων που δραστηριοποιούνταν στο Μυλοπόταμο και η παντελής απουσία τους σε κορυφαίους και μεγάλους σε διάρκεια και ευρύτητα θεσμούς που υπηρετούν την παιδεία και τον πολιτισμό όπως είναι το Αναγεννησιακό Φεστιβάλ Ρεθύμνου για το οποίο δεν αφιέρωσαν ούτε ένα μονόστηλο.

Δεν επιχειρώ να πολιτικοποιήσω το θέμα. Θα ήταν πολύ εύκολο και αναμενόμενο ίσως, αλλά ευτελές κατά την άποψή μου και την πολιτική φιλοσοφία που υπηρετώ.

Όμως διαθέτετε μια ισχυρή πολιτική ιδιότητα, αυτή του Μέλους του Ελληνικού Κοινοβουλίου. Η δυνατότητα παρέμβασης σας στην επίλυση προβλημάτων κοινωνικής παθογένειας, για τα οποία μάλιστα έχετε πλέον και ιδία άποψη, είναι μεγάλη. Έχουμε ανάγκη τη βοήθεια που μπορείτε να προσφέρετε λαμβάνοντας υπόψη σας τα εξής δεδομένα τα οποία προφανώς δεν γνωρίζετε: Παρότι ο κ. Π. Παυλόπουλος, υπουργός Εσωτερικών, κατόπιν ισχυρών και επίμονων αιτημάτων της κοινωνίας του Ρεθύμνου, δεσμεύτηκε ότι θα ενισχύσει σημαντικά την αστυνομική δύναμη του Νομού με χρονοδιάγραμμα τα μέσα καλοκαιριού σας ενημερώνω ότι ενώ αποστρατεύτηκαν 40 μάχιμοι αστυνομικοί στη θέση τους θα έρθουν μόνο 19 τον προσεχή Σεπτέμβριο.

Όταν δε, ως Δήμος Ρεθύμνης και με δεδηλωμένες προς πάσα αρμόδια κατεύθυνση τις μεγάλες ελλείψεις σε προσωπικό, χρειαζόμαστε 2,5 χρόνια, που ακόμη είναι σε εξέλιξη, για να ολοκληρώσουμε τη διαδικασία πρόσληψης δια του ΑΣΕΠ δημοτικών αστυνομικών καταλαβαίνετε ότι οι δυνατότητες παρέμβασης στην αποκατάσταση της τάξης και της ασφάλειας είναι μάλλον πενιχρές.

Το Ρέθυμνο, κυρία Πιπιλή, δεν έχει ανάγκη από άλλες ηθικές καταδίκες και κοινωνικές κατακραυγές. Έχει ανάγκη από συμπαράσταση και ανάδειξη των πολλών και θετικών του στοιχείων ως αντίδοτο στην παραβατικότητα, η οποία, δυστυχώς, δεν είναι προνόμιο μόνον της δικής μας πόλης. Αν δεν κάνω λάθος αυτό ήταν και το κίνητρο της επίσκεψής σας. Η αστυνόμευση σαφώς δεν θα λύσει το πρόβλημα. Μόνον η παιδεία μπορεί. Τουλάχιστον όμως θα περισταλούν οι ατομικές αγένειες και θα καταλαγιάσουν οι παλικαριές. Αν εσείς, ως εκλεγμένη εκπρόσωπος του λαού δεν μπορείτε να βοηθήσετε, τουλάχιστον, παρακαλώ, μην τροφοδοτείτε της θερινή ειδησεογραφική ένδεια με γεγονότα που λαμβάνουν πλαστές, παραπλανητικές και προσβλητικές για ένα λαό διαστάσεις.

Παραμένω στη διάθεσή σας, πρόθυμος να ακούσω και τη δική σας άποψη».

Και η άποψη του «υπαίτιου»

Μετά το θόρυβο που δημιουργήθηκε ο  Μανόλης Ψυχουντάκης ,ιδιοκτήτης του ποδηλάτου που δημιούργησε το θέμα, σε επιστολή του προς τα «Ρ.Ν.» εκθέτει την κατάσταση από τη δική του πλευρά αναφέροντας τα εξής:

«Καημένο μου ποδήλατο»

Με έκπληξη διάβασα την Τετάρτη 30 Ιουλίου 2008 την επιστολή που σας έστειλε η κυρία Πιπιλή με τίτλο «Το savoir vivre στο Ρέθυμνο».

Η έκπληξή μου μεγάλωσε ακόμη περισσότερο όταν φίλος μου τηλεφώνησε και μου είπε ότι η συγκεκριμένη κυρία ασχολείται με το ίδιο θέμα στο κανάλι Mega. Είναι δυνατόν σκέφτηκα τύπος και τηλεόραση να δίνουν τέτοια έκταση σε ένα τόσο ήσσονος σημασίας γεγονός. Σας εξιστορώ λοιπόν εν συντομία το τι συνέβη και βγάλτε τα δικά σας συμπεράσματα.

Πήγα λοιπόν στην καφετέρια «Βασιλικό» στον Πλάτανο πίσω από την κρήνη Rimondi με το ποδήλατό μου για να πιω έναν καφέ. Το αφήνω να ακουμπήσει σε μια βέσπα που ήταν σταθμευμένη και η κυρία Πιπιλή έπεσε πάνω στο σταματημένο ποδήλατο. Να δεχθώ ότι φταίω διότι «πάρκαρα» το ποδήλατό μου σε λάθος μέρος. Μέχρι εδώ όμως. Από εδώ και πέρα αρχίζει η βουλευτική ασυλία, η δημοσιογραφική ασυλία, ο νόμος του ισχυρού, η ισχύς αυτών που έχουν βήμα στα Μ.Μ.Ε. οποιαδήποτε ώρα το θελήσουν.

Σηκώθηκα από την θέση μου και πριν προλάβω να ρωτήσω αν χτύπησε δέχτηκα καταιγισμό φωνασκιών και χειρονομιών. Επί είκοσι λεπτά και πλέον φώναζε λέγοντας «τώρα θα δεις τι θα πάθεις», «θα σε κανονίσω εγώ», «έπεσες στον κατάλληλο άνθρωπο».

Πήγαινε πάνω κάτω καπνίζοντας το ένα τσιγάρο μετά το άλλο και χειρονομώντας με έδειχνε στους περαστικούς με τον δείκτη του χεριού της λέγοντας «Αυτός ο κύριος άφησε το ποδήλατό του στην μέση του δρόμου και με χτύπησε».

Σεβόμενος τον εαυτό μου σηκώθηκα κι έφυγα. Και πολύ καλά έπραξα διότι εάν καθόμουν λίγο παραπάνω δεν ξέρω εάν μπορούσα να συγκρατήσω τον θυμό μου.

Θυμός και λύπη μαζί. Είναι δυνατόν σκέφτηκα μια εκπρόσωπος του Κοινοβουλίου να χαρακτηρίζεται από τόση μεγάλη έλλειψη ψυχραιμίας, να φωνάζει στην μέση του δρόμου επί είκοσι λεπτά προκαλώντας το γέλιο όλης της πλατείας στον Πλάτανο; Να είναι τόσο μικρόψυχη που την άλλη μέρα το πρωί να παρουσιάζεται σε κανάλι της Αθήνας και να εξαπολύει Φιλιππικούς; Να είναι τόσο πικρόχολη και να κατηγορεί μια πόλη ολόκληρη, να κάνει συνειρμούς με την υπόθεση των Ζωνιανών, τον φόνο του άτυχου φοιτητή, να μιλάει για κουμπούρια και για omerta.

Στην αρχή σκέφτηκα πως δεν αξίζει τον κόπο να ασχοληθώ με την εν λόγω κυρία. Στην συνέχεια όμως σεβόμενος την πόλη που με γέννησε και τους συμπολίτες μου αποφάσισα να απαντήσω με αυτή την επιστολή.

Μέχρι τώρα στο Ρέθυμνο υπήρχε μια ομάδα μαυροπουκαμισάδων με 4Χ4 που δημιουργούσε φασαρίες. Τώρα τελευταία παρουσιάστηκε μια άλλη ομάδα πιο επικίνδυνη, που οδηγάει ποδήλατο και φοράει πορτοκαλί Lacoste.

Έλεος!!!

Από popita στις Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008 @ Τετάρτη, 30 Ιουλίου 2008 11:14 μμ | Permalink
Tags: omerta , κρήνη rimondi , γιώργος μαρινάκης , φωτεινή πιπιλή , ρέθυμνο , περιπέτεια , ποδήλατο , φόβος