San paramythia...

                                                       36  ΝΟΕΜΒΡΗΔΕΣ

Της Πόπης Παπαδάκη

17 Νοέμβρη 1973 - 17 Νοέμβρη 2009
36 χρόνια μετά.
Κάθε επέτειος λειτουργεί σαν αφορμή να ξαναγυρίζουμε πίσω..να βγάζουμε από το συρτάρι τις αναμνήσεις και να κάνουμε συγκρίσεις του χτες και του σήμερα...
Σήμερα που ξαναβρισκόμαστε στην αυλή του Φθινοπώρου και γιορτάζουμε τον 36ο Νοέμβρη από το 1973.Και φέρνουμε στην μνήμη μας τους άλλους Νοέμβρηδες. Εκείνους που πέρασαν...
Αλήθεια,τι είναι η σημερινή μέρα;Μια ακόμη επέτειος προσφερόμενη για πανηγυράκια, για οργανωμένες σχολικές εκδηλώσεις και για πανάθλιες ακρότητες που δυσφημούν συνειδητά το Πολυτεχνείο;..που θέλουμε μάλιστα να περάσουν όσο γίνεται πιο γρήγορα και να ξαναγυρίσουμε στον ίλιγγο της καθημερινότητας..στα ξενόφερτα σήριαλ βίας και σκληρού πορνό ...στα ροζ σκάνδαλα..στην διαφθορά..στην ''ευτυχία''των ναρκωτικών..στην νυχτερινή πανδαισία και στις προκλήσεις των επωνύμων ηγητόρων της κοινωνικής ζωής;
Στα παιδιά μας τι πρέπει να πούμε για τον πρώτο εκείνο Νοέμβρη που πνίγηκε με αίμα;Και ακόμα τι θα τους πούμε για τους άλλους 36 Νοέμβρηδες που ακολούθησαν πνιγμένοι στα κούφια λόγια και στις άθλιες πράξεις;
Θα τους μιλήσουμε για τα βαθιά αίτια του ξεσηκωμού μιας ανεξάρτητης ...ή μιας κομματικά εντολοδόχας νεολαίας;
Για το ξέσπασμα ενός βασανισμένου λαού που έψαχνε να βρει αφορμή να απαλλαγεί από όλο το φθαρμένο παρελθόν του..ή για μια ακόμη ρομαντική αφύπνιση κάποιων κουλτουριάρηδων ιερολοχιτών;
Ευτυχώς. Έχουμε πολλά βιβλία,πολλούς ακόμη ζωντανούς μάρτυρες της μαύρης δικτατορίας..που θα μας βοηθήσουν να μιλήσουμε στα νέα παιδιά με ντοκουμέντα.

Εθνικόν Μετσόβιο Πολυτεχνείον.
Ιδρύθη επί Όθωνος το 1836.
Και ποιος προέλεγε πως το Νοέμβρη του'73, μες στο σκοτάδι της τυραννίας,πως θα γινόταν φλόγα,θα γινόταν Μεσολόγγι και Ζάλογγο..θα γινόταν σύμβολο της Ελλάδας;
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου αποτελεί κορυφαία στιγμή της αντίστασης του Ελληνικού λαού εναντίον της απεχθούς τυραννίας και η επέτειος της έχει καθιερωθεί στην κοινή συνείδηση να τιμάται κάθε χρόνο ως σημείο αναφοράς του όλου αντιδικτατορικού αγώνα. Είναι μια εξέγερση που πέρα από τη δραματικότητα της αυτή καθαυτή,αποτελεί σταθμό αποφασιστικό για την απομάκρυνση της οδυνηρής επτάχρονης δικτατορίας...
..........
Είχαμε κολλήσει πάνω στο ραδιόφωνο. Μην μας ξεφύγει λέξη.
Εδώ κάτι γίνεται. Κάτι γίνεται εδώ,λέγαμε ο ένας στον άλλο για να το επιβεβαιώσουμε. Για να το κρατήσουμε. Για να είμαστε σίγουροι πως αυτό που ακούγαμε ήταν πραγματικό.
Η φωνή μιας νέας γυναίκας που παλλόταν..'' Εδώ Πολυτεχνείο''

   Νοέμβριος 1973.Από τον Απρίλιο του 1967 μια Χούντα σφετεριστών της εξουσίας,επέβαλλε στη χώρα μας ένα ανελεύθερο καθεστώς,μια στυγνή τυραννία. Μια ομάδα επίορκων συνωμοτών αξιωματικών,χρησιμοποίησε τα όπλα που τους είχε εμπιστευτεί η Πολιτεία για την προάσπιση της Ελευθερίας της Πατρίδας μας,ακριβώς για την κατάργηση των ελευθεριών του λαού μας. Η δικτατορία με πρόσχημα δήθεν την αναγέννηση του Έθνους και τη θωράκιση του από αντεθνικές ιδεολογίες,εγκαθίδρυσε καθεστώς βίας που καταδυνάστευε τη σκέψη,αγνόησε τους θεμελιώδεις δημοκρατικούς θεσμούς και ανέκοψε κάθε προσπάθεια για κοινωνική εξέλιξη και αλλαγή.
Κατέλυσε τους δημοκρατικούς θεσμούς,τα πολιτικά δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών και επιδόθηκε σε συλλήψεις,φυλακίσεις,εκτοπίσεις,δίκες ομάδων και ατόμων,βασανιστήρια,προκαλώντας έτσι τη διεθνή κατακραυγή και τον διασυρμό της χώρας μας.
Ο Ελληνικός λαός στο σύνολο του,από τη πρώτη στιγμή βρέθηκε αντίθετος προς τη σπείρα των σφετεριστών της εξουσίας,αντίθεση της οποίας συναίσθηση είχαν οι δικτάτορες .Γι αυτό και η εγκατάσταση και συντήρηση στρατοπέδων εκτοπίσεως,οι συλλήψεις,οι διώξεις,η στέρηση της Ελληνικής ιθαγένειας στους πρωτοπόρους της αντίστασης.

Ο αδούλωτος Ελληνικός λαός δεν υπέκυπτε. Αντιτάχθηκε όχι μόνο με την παγερή του στάση και την παθητική αντίσταση αλλά και με τη συγκρότηση αντιστασιακών και αντιδικτατορικών οργανώσεων στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Από την εγκαθίδρυση της δικτατορίας ως την πτώση της,η αντίσταση εναντίον της,πήρε πολλές μορφές.

Η απόπειρα του Αλέκου Παναγούλη, η αντιστασιακή δράση ομάδων ή ατόμων για την οποία πολλοί καταδικάστηκαν,το κίνημα του Ναυτικού,η κατάληψη του κτιρίου της Νομικής,η λαϊκή συμμετοχή στην κηδεία του Γ. Παπανδρέου, είναι μόνο μερικές μορφές της πάλης εναντίον της δικτατορίας.
Οι φοιτητές,σ' όλη τη διάρκεια της επτάχρονης τυραννίας,αποτέλεσαν την ψυχή του αγώνα για την κατάλυση της.
Και τελικά,σαν αποκορύφωμα του αντιστασιακού αγώνα,κορυφαία στιγμή του,υψώθηκε σαν φωτεινό μετέωρο το γεγονός της ηρωικής εξέγερσης του Πολυτεχνείου,διερμηνεύοντας τον Πανελλήνιο πόθο για Ελευθερία και Δημοκρατία.
Η εξέγερση του Πολυτεχνείου,ξεκίνησε από καθαρά φοιτητικά αιτήματα και εξελίχθηκε απρόοπτα,δραματικά και απρόβλεπτα,κάτω ακριβώς από την επίδραση του Πανελλήνιου αυτού πόθου.

Ο Νοέμβρης του 1973 ήταν ένας μήνας γεμάτος από γεγονότα με εξαιρετική φόρτιση.
Την 1η Νοέμβρη έχουμε την εξαγγελία των αυταρχικών μέτρων από το Υπουργείο Παιδείας για τους φοιτητές. Δηλαδή:
α)Επαναχορήγηση της αναστολής στράτευσης σε όλους τους φοιτητές που είχαν επιστρατευθεί για συμμετοχή τους σε φοιτητικές εκδηλώσεις.
β)Ρύθμιση των τμηματικών και πτυχιακών εξετάσεων
γ)Υπόσχεση φοιτητικών αρχαιρεσιών μετά τις15 Φεβρουαρίου 1974
με πρώτο βήμα τη συγκρότηση εφορευτικών επιτροπών από
αριστούχους φοιτητές.
δ)Φοιτητικές εκλογές με παρουσία δικαστικού αντιπροσώπου.
Οι φοιτητές απορρίπτουν και διεκδικούν τα ακαδημαϊκά τους δικαιώματα που τους στερεί η δικτατορία.

Δηλαδή:
α)Κατάργηση του κυβερνητικού Επιτρόπου στα Ανώτατα Πνευματικά Ιδρύματα.
12μηνη στρατιωτική θητεία για όλους τους Έλληνες.
β)Καθιέρωση της δημοτικής γλώσσας.
γ)Διεξαγωγή των φοιτητικών εκλογών μέσα στο Δεκέμβριο και όχι τον Φεβρουάριο.
Η δικτατορία σκλήραινε την στάση της. Καμιά υποχώρηση στις διεκδικήσεις των φοιτητών.
Στις 4 Νοεμβρίου,στην κηδεία του Γεωργίου Παπανδρέου,εκδηλώνεται το λαϊκό αντιστασιακό πνεύμα και ακούγονται ομαδικά συνθήματα κατά της δικτατορίας στην εκκλησία του Γ' Νεκροταφείου.

Την ίδια μέρα,έχουμε συγκρούσεις διαδηλωτών και Αστυνομίας στην συμβολή των οδών Αναπαύσεως και Συγγρού ενώ ομάδα διαδηλωτών στήνει Ελληνική Σημαία στο Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη και ψάλλει τον Εθνικό Ύμνο. Δεν αργούν οι συλλήψεις και οι τραυματισμοί νέων κυρίως παιδιών..

Τις επόμενες μέρες,και αφού η δικτατορία σκληραίνει την στάση της,καταδιώκει και συλλαμβάνει τους φοιτητές,εκείνοι οργανώνουν την κατάληψη του Πολυτεχνείου με σκοπό να το μετατρέψουν σε κέντρο αντιστασιακής δράσης και σε βάση εξορμήσεως για ευρύτερη εξέγερση. Παίρνουν και μια ελπιδοφόρα πνοή από το μήνυμα ότι στην Ταϊλάνδη κείνες τις μέρες,ανατράπηκε το δικτατορικό καθεστώς ύστερα από λαϊκό στρατιωτική εξέγερση με την πρωτοβουλία των φοιτητών.

Όταν οι φοιτητές είδαν κι απόειδαν και κατάλαβαν ότι τα αιτήματα τους ήταν αδύνατο να επιλυθούν κάτω από το καθεστώς ανελευθερίας και τυραννίας, κλείστηκαν στις 14 Νοεμβρίου 1973 στο χώρο του Πολυτεχνείου και μετέτρεψαν τα συνθήματα τους σε Πανελλήνια αιτήματα εναντίον της ίδιας της δικτατορίας:
''Να φύγει η δικτατορία. Ψωμί,Παιδεία,Ελευθερία''
Η απόφαση των φοιτητών στις 14 Νοέμβρη να κλειστούν στο Πολυτεχνείο,κορυφώνει τον αγώνα τους,αναπτερώνει το ηθικό του λαού και σφυρηλατεί την ενότητα του.
Η απόφαση τους ήταν αυθόρμητη και πάρθηκε από τη μεγάλη μάζα των φοιτητών,χωρίς ιδιαίτερες καθοδηγήσεις.
Όπως είπε ο Κολοκοτρώνης για ΄τον άλλο,το μεγάλο ξεσηκωμό''Σαν βροχή έπεσε σ' όλους η επιθυμία της Ελευθερίας.
Φοιτητές απ' όλες τις Σχολές του Πολυτεχνείου και των άλλων Ανώτατων Πνευματικών Ιδρυμάτων,αποφάσισαν αυθόρμητα τον εγκλεισμό τους στο Πολυτεχνείο. Τους ακολούθησαν πολλοί σπουδαστές,μαθητές,οικοδόμοι και άλλοι εργαζόμενοι.
Έγινε έτσι το Πολυτεχνείο οχυρό και φρούριο.
Προπύργιο της Ελευθερίας ,της Δημοκρατίας και της Λαϊκής κυριαρχίας.

Πολεμάει κανείς με ότι έχει. Και τα παιδιά του Πολυτεχνείου αποφάσισαν ν' αγωνιστούν καταπώς λέει ο ποιητής,με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει''ΜΙΑ ΠΑΛΑΜΗ ΤΟΠΟ ,ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΑΝΟΙΧΤΟ ΠΟΥΚΑΜΙΣΟ,ΜΕ ΤΙΣ ΜΑΥΡΕΣ ΤΡΙΧΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΤΑΥΡΟΥΔΑΚΙ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ. Όπου είχε κράτος και εξουσία η Άνοιξη''.

Με συνθήματα και πολυγραφημένες προκηρύξεις οι φοιτητές γνωστοποίησαν τα αιτήματα τους. Ο ραδιοφωνικός σταθμός των αγωνιζόμενων φοιτητών,που είχε εγκατασταθεί στο Πολυτεχνείο άρχισε να εκπέμπει στις 15 Νοεμβρίου στους 1050 χιλιοκύκλους, καλώντας το λαό σε συμπαράσταση και σε ανοιχτή εξέγερση κατά της δικτατορίας.

Δραματική και ραγισμένη η φωνή της εκφωνήτριας και των δύο εκφωνητών,σκορπούσε ρίγη συγκίνησης στο λαό της Αθήνας.
''Εδώ Πολυτεχνείο...Εδώ Πολυτεχνείο..Σας μιλά ο ραδιοφωνικός σταθμός των ελεύθερων αγωνιζόμενων φοιτητών,των ελεύθερων αγωνιζόμενων Ελλήνων..Πιστεύοντας ότι αυτή τη στιγμή του αγώνος εκφράζουμε τη θέληση του Ελληνικού λαού για ενότητα,καλούμε όλες τις αντιδικτατορικές αντιστασιακές δυνάμεις και όλα τα δημοκρατικά αντιδικτατορικά κόμματα ν' αγωνιστούν μαζί μας...Όλοι εδώ στον αγώνα ενάντια στη χούντα..Ελληνικέ λαέ,έχουμε την ανάγκη σου. Όλοι ενωμένοι. Κάτω η Χούντα''.

Με το επαναστατικό μανιφέστο που έδωσαν οι φοιτητές στη δημοσιότητα στις 16 Νοεμβρίου,διακήρυξαν καθαρά τις θέσεις τους,και κάλεσαν τον λαό σε πλατιά κινητοποίηση και συμπαράσταση για την ανατροπή της δικτατορίας.
Και ο λαός άκουσε. Και ο λαός πείστηκε. Και ο λαός ενθουσιάστηκε. Και ο λαός κατέβηκε στους δρόμους. Χιλιάδες λαού έτρεξαν να συμπαρασταθούν με κάθε τρόπο στους νέους και στις νέες που όρθωσαν το ανάστημα τους στους δικτάτορες και αψήφησαν τη δύναμη τους.
Προσεύχεται για σας ο λαός.Μονάχα σεις μιλήσατε τη γλώσσα του σαν του' πατε ''Λαέ,μπορείς'',σαν του' πατε ''Λαέ, πεινάς''.
Και να τον ο λαός!Σας ακούει στα μεσαία κύματα.Σεις πια ρυθμίζετε την καρδιά του
Μια καρδιά που χτυπά στο ρυθμό του σταθμού σας
''Εδώ Πολυτεχνείο...Εδώ Πολυτεχνείο....''

Και η εξέγερση έγινε διπλή. Η φοιτητική και η λαϊκή. Και η εξέγερση έγινε μία. Κοινή,καθολική εξέγερση του Ελληνικού λαού,για την ανατροπή της δικτατορίας.
Όμως,καταπώς λέει κι ο ποιητής ''Τέτοιες αποκοτιές ωστόσο μαθαίνοντας οι άλλοι,σφόδρα ταράχτηκαν. Και φορές τρεις με το μάτι αναμετρώντας το έχει τους, λάβανε την απόφαση να βγουν έξω σε δρόμους και πλατείες,με το μόνο πράγμα που τους είχε απομείνει. Μια πήχη φωτιά κάτω απ' τα σίδερα,με τις μαύρες κάννες και τα δόντια του ήλιου. Όπου, μήτε κλώνος μήτε άνθος,δάκρυο ποτέ δεν έβγαλαν''

Και το απόγευμα της Παρασκευής 16 Νοεμβρίου,της Μεγάλης Παρασκευής του νεότερου Ελληνισμού,αρχίζουν τα δραματικά αιματηρά γεγονότα της εξέγερσης. Συγκρούσεις του λαού στις πλατείες και στους δρόμους της Αθήνας με την αστυνομία,οδοφράγματα των διαδηλωτών,δακρυγόνα και καπνογόνα,τραυματισμοί κι από τις δυο πλευρές,κακοποιήσεις,πυροβολισμοί κατά τις τελικές φάσεις της βίαιης διάλυσης του πλήθους των διαδηλωτών.

Ρέει το αίμα των παιδιών του λαού μας. Πέφτουν οι πρώτοι νεκροί. Οι τραυματίες μεταφέρονται στο Πολυτεχνείο. Ο ραδιοφωνικός σταθμός των φοιτητών κάνει έκκληση για αποστολή ιατρικών ειδών,εκκλήσεις για ασθενοφόρα.

''Που βρήκατε τη γιγαντοσύνη μακρυμάλλικα αγόρια και κάματε την Ελλάδα να σας στεφανώσει. Να τη νε η Πατρίδα. Στα πεζοδρόμια, στις οδούς θερμαίνει τη νύχτα με την ανάσα της. Σας φέρνει κεριά,βελόνες,κλωστές. Σας φέρνει φάρμακα,σας φέρνει αγάπη
Σας φέρνει τη μεγάλη καρδιά της προσφορά και θυσία για σας Αθάνατα νιάτα της Ελλάδας. Βασανισμένα νιάτα της Ελλάδας. Ανυπέρβλητα νιάτα της Ελλάδας''.
Και ο λαός συμπαραστέκεται. Και ο ραδιοφωνικός σταθμός του Πολυτεχνείου εξακολουθεί να εκπέμπει:
''Εδώ Πολυτεχνείο...Λαέ της Αθήνας. Η συμπαράσταση σου μας κατέπληξε. Δεν περιμέναμε τέτοια ανταπόκριση. Έχεις κυκλώσει το Πολυτεχνείο και με τα στήθη σου μας προφυλσάσεις...Ελληνικέ λαέ σ' ευχαριστούμε..διαδηλώνουμε την πίστη μας στα ιδανικά μας...Ζήτω η Δημοκρατία..Κάτω η χούντα..κάτω ο Φασισμός..δεν περνάει ο φασισμός"

Ήδη,ο λαός που βρίσκεται γύρω από το Πολυτεχνείο στους δρόμους της Αθήνας έχει γίνει εκατοντάδες χιλιάδες....

Η δικτατορία συνειδητοποιείται τον κίνδυνο της ευρύτερης εξέγερσης. Η εξέγερση δεν είναι πια μόνο φοιτητική. Είναι γενική,λαϊκή,άκρως επικίνδυνη. Οι δικτάτορες νιώθουν το έδαφος να τρέμει κάτω απ' τα πόδια τους. Οι διαταγές αλλάζουν. Παίρνονται νέες αποφάσεις. Επέμβαση του Στρατού,βίαιη εκκένωση του κέντρου της Αθήνας από το επαναστατημένο πλήθος,βίαιη εκκένωση του Πολυτεχνείου. Τα τανκς ξεκινούν.
Οι φοιτητές περικυκλώνονται κι απομονώνονται. Χειροκροτούν τους φαντάρους,τ' αδέρφια τους και τους καλούν να ενωθούν μαζί τους.
Ένας μηχανισμός καταπιέσεως του ελεύθερου φρονήματος ανάγκαζε -σε κακές ώρες του Έθνους-τα στρατευμένα παιδιά του λαού μας,να εκτελέσουν σκληρές διαταγές και να χτυπήσουν τ' αδέρφια τους...
Οι φοιτητές ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο και προβάλλουν τα γυμνά τους στήθη στα πολυβόλα. Όπως είπε τότε ο Πρύτανης του Πολυτεχνείου '' αυτά τα παιδιά είχαν πάρει την απόφαση να πεθάνουν''.
Γαντζωμένοι στα κάγκελα ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο και φωνάζουν ρυθμικά '' Ο Στρατός είναι μαζί μας'', ''Όχι αδερφικό αίμα''..ενώ οι προβολείς των τανκς φώτιζαν όλο το χώρο του Πολυτεχνείου.

Η ατμόσφαιρα ήταν εκρηκτική και γινόταν ακόμη πιο συγκεχυμένη από τους πυροβολισμούς που έπεφταν στον αέρα.
Επί μιάμιση ώρα συνεχώς,οι φοιτητές με τις κάννες των τανκς στραμμένες πάνω τους δεν σταμάτησαν να κραυγάζουν τα συνθήματα και να ψάλλουν τον Εθνικό Ύμνο.
Και η φωνή τους εξακολουθεί να εκπέμπει από το ραδιοφωνικό σταθμό:'' Λαέ αγωνίσου μέχρις εσχάτων,αγωνίσου όσο μπορείς...''
Τα τανκς έχουν ξεκινήσει. Οι φοιτητές περικυκλώνονται..Όμως,έχουν πάρει την απόφαση τους.
Αλλά και οι άλλοι είχαν πάρει την δική τους απόφαση,καταπώς είπε ο Καζαντζάκης''Σκοτώστε τους,ήθελαν να ναι λεύτεροι''.
Με τη βία οι δικτάτορες ζήτησαν να υποτάξουν το πνεύμα. Το φιλελεύθερο πνεύμα της Ελληνικής νεολαίας,το φιλελεύθερο πνεύμα του λαού μας. Το πνεύμα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας....

Έτοιμα όλα για την παραβίαση του ασύλου από την δικτατορία.
Τ' αμούστακα αγόρια,τα νέα κορίτσια, βλέπουν τ' αδέρφια τους...τους φαντάρους. Οι μπούκες των κανονιών των 2 τανκς,είναι στραμμένες στο Πολυτεχνείο. Πάνω τους. Και οι φοιτητές,είναι σίγουροι πως δεν πρόκειται να επιτεθούν. Να σκοτώσουν τα νιάτα. Το μέλλον. Την προκοπή της Ελλάδας.

Οι φοιτητές,σκαρφαλωμένοι στα σίδερα,στα κάγκελα του Πολυτεχνείου,δεν το κουνούν. Φωνάζουν μπροστά στα τανκς. Φωνάζουν και καλούν τ' αδέρφια τους τους φαντάρους,ακόμη μια φορά,ν' αγκαλιαστούν μαζί τους.
''Είμαστε άοπλοι'' φωνάζουν ...Ποιος τους ακούει;

Λίγο πριν από τις τρεις,οι Αστυνομικές και εισαγγελικές αρχές,επανέλαβαν για μια ακόμη φορά με τον τηλεβόα,την πρόσκληση τους στους φοιτητές να εκκενώσουν το χώρο του
Πολυτεχνείου.
Στις 3.00 ακριβώς,ένα απ' τα άρματα μάχης,έπεσε πάνω στην Κεντρική Πύλη του Πολυτεχνείου. Την γκρέμισε....
Εισβάλλουν αστυνομικοί και άνδρες των ΛΟΚ. Συγχρόνως,πέφτουν ριπές πολυβόλων στον αέρα...
Και η παραβίαση του ασύλου του Πολυτεχνείου και η βίαιη εκκένωση του,έγινε και τέλειωσε σύντομα.
Και ''διαγενομένου του Σαββάτου'',η αντίσταση του λαού συνεχίστηκε στους δρόμους της Αθήνας.
Τότε έπεσαν,χτυπημένοι απ' τις αδέσποτες και δολοφονικές σφαίρες των ελεύθερων σκοπευτών,οι περισσότεροι νεκροί.
''Και χτυπούσαν όπου να' ναι, σφαλώντας τα βλέφαρα με απόγνωση''
''Στις σφαίρες και στα δακρυγόνα
στάθηκε άτρωτο το τραγούδι σας.
Πότε θα κάμει ξαστεριά..
τραγουδάμε μαζί σας
με τα μάτια πνιγμένα στα δάκρυα
Με τις γροθιές σφιγμένες
είμαστε δίπλα σας
κορίτσια κι αγόρια,παιδιά μας.
Η χούντα σας ρίχνει τα τανκς
και σεις μ' ακάλυπτα στήθια
με το ζεστό σας τραγούδι
με τη γυμνή σας καρδιά.
Κι αλίμονο ..με τ' άλικο αίμα σας
γεμίσατε λευτεριά τον αέρα
Φλογίσατε την οικουμένη
Φορτώσατε δόξα την Ελλάδα
Γκρεμίσατε το θρόνο του τυράννου''.


Η εξέγερση του Πολυτεχνείου δεν έδιωξε βέβαια αμέσως τη δικτατορία,συνετέλεσε όμως πολύ στην πτώση της.
Οι αδίστακτοι χτύπησαν και στιγματίστηκαν ανεξίτηλα. Τα ρήγματα στο οικοδόμημα της δικτατορίας έμειναν πλέον ανεπούλωτα.
''Κι αν έμεινε η τυραννία ,όμως το λένε παντού.Στις πρώτες σελίδες και στα συνδικάτα.'Οτι κοντεύει να ξημερώσει".

Το Πολυτεχνείο είναι η Ελλάδα
Μαραθώνας και Θερμοπύλες
Μεσολόγγι και Δραγατσάνι
Εννιακόσια σαράντα
κι Εθνική Αντίσταση.

Βαδίζετε μπροστά,σας ακολουθούμε
Είστε τα νιάτα της Ελλάδας,τα παιδιά μας
Είστε ο Νοέμβρης της Αθήνας κι ο λαός μας.
Που προχωρά ακούραστος στο δρόμο
Στο δρόμο που σημάδεψε το αίμα
Το αίμα το δικό σας.
Και που βγάζει στη Λευτεριά και στη Δημοκρατία ''
Την Ρωμιοσύνη μην την κλαις...-Θεοδωράκης
Τιμή και Δόξα στους δημιουργούς του Έπους του Πολυτεχνείου.
''Τούτο το φως δε χάνεται,σπαθί δεν το θερίζει
Ραντίστε τους ωραίους νεκρούς,μ' ανθόφυλλα και ρύζι''

17 ΝΟΕΜΒΡΗ 1973 - 17 ΝΟΕΜΒΡΗ 2009
36 χρόνια, η σπίθα της εξέγερσης,σιγοκαίει πάντα...
Ένα δροσερό,κόκκινο γαρύφαλλο..μισάνοιχτο σαν τα ματωμένα χείλια της μοίρας,για την ΓΕΝΝΙΑ ΕΚΕΙΝΗ.
Για τις ώρες εκείνες. Για τα ΟΡΑΜΑΤΑ εκείνα.
Που δεν μπόρεσε να τα πατήσει ΠΟΤΕ,κανένα τανκ.

Ο ΔΡΌΜΟΣ είχε την δική του ιστορία,κάποιος την έγραψε στον τοίχο με μπογιά...ήταν μια λέξη μοναχά ''ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ'' κι έπειτα είπαν πως την έγραψαν ΠΑΙΔΙΑ....



(Οι πληροφορίες και τα αποσπάσματα είναι απ' το βιβλίο του Γιάννη Ιωάννου με τίτλο :''Πολυτεχνείο '73'')

Από popita στις Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009 @ Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2009 3:37 πμ | Permalink
Tags: εδώ πολυτενείο , νοέμβρης 1973 , πολυτεχνείο , φοιτητες